بكشند . المِنْحَات - ج مَنَاحِيت [ نحت ] : تيشهء تراشيدن . المِنْحار - [ نحر ] : كريم و بخشنده ، آنكه براى ميهمانان خود شتران بسيار قربانى كند ، ميهماندار و ميهماننواز . المِنْحَاز - [ نحز ] : هاون . المُنَحِّب - [ نحب ] : فا ؛ « سَيْرٌ مُنَحِّبٌ » : راه رفتن تند و سريع . المِنْحَة - ج مِنَح : عطا و بخشش ، - المَدْرسيَّة : هزينهء كمك تحصيلى به دانش آموزان يا دانشجويان . المِنْحَت - ج مَنَاحِت [ نحت ] : ابزار تراش . المُنْحَدَر - سرازيرى ، سراشيبى . المَنْحَر - [ نحر ] : جاى قربانى كردن از گلوگاه دام ، كشتارگاه . المُنْحَرِف - [ حرف ] : فا ؛ « شِبْه المُنْحَرِف » : به واژهء شِبْه مراجعه شود . المُنْحَطَة - [ نحط ] : ماده شتر يا اسب كه به بيمارى درد سينه دچار باشند . المُنْحَنَى - [ حنو ] : پيچ و خم دره . المَنْحُور - ج مَنَاحِير [ نحر ] : بالاى سينه . المَنْحُوز - [ نحز ] : « بعيرٌ مَنْحُوزٌ » : شترى كه به بيمارى گرفتگى سينه و سرفه دچار شده باشد . المَنْحُوس - [ نحس ] : نحس و بد يُمن . المَنْحُوْطَة - [ نحط ] : مرادف ( المُنْحَطَة ) است . المَنْحُوف - [ نحف ] : آنكه در خلقت وى لاغرى و كم گوشتى باشد . المِنْخَاب - ج مَنَاخِيب [ نخب ] : ناتوانى كه در او خيرى نباشد . المِنْخَار - ج مَنَاخِير [ نخر ] ( ع ا ) : بينى . اين كلمه در زبان متداول رايج است . المُنْخُر - ج مَنَاخِر [ نخر ] ( ع ا ) : بينى . المَنْخَر - ج مَنَاخِر [ نخر ] ( ع ا ) : بينى . المَنْخِر - ج مَنَاخِر [ نخر ] ( ع ا ) : مرادف ( الْمَنْخَر ) است . المِنْخَر - ج مَنَاخِر [ نخر ] ( ع ا ) : مرادف ( الْمَنْخَر ) است . المِنْخِر - ج مَنَاخِر [ نخر ] ( ع ا ) : مرادف ( الْمَنْخَر ) است . المِنْخَس - ج مَنَاخِس [ نخس ] : سيخ ، سيخانك . المُنْخَع - [ نخع ] ( ع ا ) : مفصل ميان گردن و سر ، جاى بريدن نخاع . المُنْخَفَض - ج مُنْخَفَضات [ خفض ] : گودالها و فرو رفتگيهاى زمين كه معمولًا پر از آب است . المُنْخُل - ج مَنَاخِل [ نخل ] : الك . المَنْخَل - ج مَنَاخِل [ نخل ] : مرادف ( المُنْخُل ) است . المَنْخُوب - [ نخب ] : اسم مفعول است ، كسى كه از فرط لاغرى گوشت بر تن او نمانده است ، مرد ترسو و بزدل . المَنْخُور - ج مَنَاخِير [ نخر ] ( ع ا ) : مرادف ( المَنْخَر ) است . المَنْخُوس - [ نخس ] : مفع ، ؛ « بعيرٌ مَنْخُوس » : شترى كه به بيمارى گَرى دچار باشد . المُنَدَّى - [ ندو ] : جاى دوانيدن اسبها تا اينكه عرق كنند . المَنْدَب - ج مَنَادِب [ ندب ] : گريه و زارى براى مرده . المِنْدَبَى - [ ندب ] : آنكه نيازمنديهاى مردم را بسرعت بر آورده كند . المَنْدَرِين - ( ن ) : نارنگى كه در زبان متداول به آن يوسف افندى گويند . المِنْدَغ - [ ندغ ] : مردى كه با نيزه و يا گفتار خود طعنه زند . المِنْدَغَة - [ ندغ ] : سفيدى بيخ ناخن . المِنْدَف - [ ندف ] : ابزار پنبه زنى . المِنْدَفَة - [ ندف ] : مرادف ( المِنْدَف ) است . المُنْدَفِع - [ دفع ] : فا ، با غيرت ، احساساتى ، آنكه به تندى به خشم در آيد . المَنْدَل - ج مَنَادِل [ ندل ] : چوب بخور خوشبو ، كفش ؛ « ضَرْبُ المَنْدَل عندَ اصحابِ التَّعْزيم » : گونه اى ورد يا افسون كه افسونگر خطى دائره مانند بر روى زمين بكشد و افراد در ميان آن بنشينند آنگاه به احضار ارواح و استفسار از آنها بپردازند . المِنْدَل - ج مَنَادِل [ ندل ] : دستمال ، دزد زبردست . المَنْدَم - [ ندم ] : پشيمانى . المَنْدَمَة - [ ندم ] : آنچه كه باعث پشيمانى شود . المَنْدُوب - [ ندب ] : مفع ، نمايندهء تام الاختيار ، نمايندهء روزنامه يا گروه يا مجلس . المَنْدُوحَة - [ ندح ] : فراخى و مجال ؛ « لَكَ عن هذا الأمر مَنْدُوحَةٌ » : براى اين كار فرصت بسيار دارى و مىتوانى آن را رها كنى ؛ « لا مَنْدُوحةَ له عن ذَلِكَ » : از آن بىنياز نيست ؛ « ارْضٌ مَنْدُوحةٌ » : سرزمين فراخ و دور . المُنْدِيَة - ج مُنْدِيَات [ ندو ] : سخن يا گفتارى كه باعث عرق پيشانى از شرم شود . المَنْدِيل - ج مَنَادِيل [ ندل ] : مرادف ( المِنْدِيل ) است . المِنْدِيل - ج مَنَادِيل [ ندل ] : روسرى زن و گاهى مرد بر سر خود مىبندد ، دستمال يا حوله كه با آن صورت را خشك كنند . مُنْذُ - مرادف كلمهء ( مُذ ) است ، از زمانيكه ؛ « مُنْذُ الآن » : از هم اكنون ، « مُنْذُ الْيوم » : از امروز . المُنْذِر - [ نذر ] : فا ، ترساننده . المِنْزَحَة - ج مَنَازح [ نزح ] : دلو و مانند آن كه در چاه فرو مىبرند . المَنْزَع - ج مَنَازع [ نزع ] : كشيدن چيزى تا حد نهايت . المِنْزَع - [ نزع ] : تيرى كه در پرتاب كردن دور برد باشد ، بسيار كشانندهء چيزى . المَنْزَعة - [ نزع ] : آنچه كه انسان از رأى و امر و تدبير خود بدان رجوع كند ، همّت . المَنْزِعَة - [ نزع ] : مرادف ( المَنْزَعَة ) است . المِنْزَعَة - [ نزع ] : چوبى پهن كه با آن عسل چينند ، خصومت و دشمنى . المِنْزَفَة - [ نزف ] : آنچه كه با آن از چاه